Een trage kameleon

KameleonEen GIST medicijn kan je leven verlengen en dat is voldoende reden om deze dagelijks trouw in te nemen. Dat kost ook weinig moeite. Er is niet meer nodig dan een glas water om de pil(len) door te slikken. Een nadeel van de GIST medicijnen is echter wel dat er vaak bijwerkingen aan verbonden zijn. Gewoonlijk neem je die voor lief, hoewel er patiënten zijn waarbij de effecten zodanig hevig zijn dat ze noodgedwongen op een lagere dosering of zelfs een ander alternatief middel moeten overstappen.

Ik ben evenwel een geluksvogel. De bijwerkingen zijn bij mij over het algemeen goed te verdragen. Je hebt er natuurlijk wel last van maar het is niet onoverkomelijk. En dat maakt dat als je switcht van het een middel naar het andere, en weer terug zoals nu bij mij het geval is, je een vergelijking kan maken.

Glivec, de eerstelijns medicijn tegen GIST, had voor mij de meeste bijwerkingen. Ik dacht dan ook dat ik die wel weer zou terugkrijgen nu ik noodgedwongen dit middel opnieuw weer ben gaan gebruiken. Maar merkwaardig genoeg is dat niet helemaal het geval.

De rommelende ingewanden, koude rillingen, diarree, opgezette tranende ogen en vermoeidheid zijn er weliswaar weer, maar dit keer gecombineerd met stijve, pijnlijke spieren. En dat laatste is nieuw. Het is ongeveer een gevoel alsof je de dag ervoor volledig ongetraind als een idioot te keer bent gegaan op alle aanwezige toestellen op een sportschool en je grenzen hebt opgezocht. En dat de volgende dag met spierpijn moet bezuren. Alleen, heb ik geen abnormale inspanningen verricht, maar wel continue een vergelijkbare pijn. Met als gevolg dat ik, als ik enige tijd gezeten of gelegen heb, me als een oude vent langzaam moet voortbewegen. Hinderlijk, maar als je een tijdje in beweging bent neemt het gevoel ook weer af.
Ik hoor toevallig op het nieuws dat er een griepepidemie heerst in Nederland. Met ongeveer dezelfde symptomen. Ben benieuwd of ik, als ik griep krijg, dat nog wel opmerk. Maar verder valt er gelukkig mee te leven.

Sutent, het tweedelijns medicijn, had echter een bijwerking waar je, in elk geval als man, niet direct hinder van ondervindt. Er is dan sprake van kleur- of pigmentverlies van je haar. Dit geldt voor zowel het hoofdhaar als de wenkbrauwen, wimpers en andere lichaamsbeharing. En dat trad bij mij dus op. Mijn donkere hoofdhaar hield nog dapper stand, maar alle andere beharing was op een gegeven moment wit geworden.
Het aardige is echter dat de oorspronkelijk haarkleur na het staken van het innemen van Sutent langzaam aan weer terugkeert. Om hoogstwaarschijnlijk weer wit te worden als ik dit medicijn in een later stadium opnieuw moet gaan innemen. Kortom, ik verander net als een kameleon, maar dan wel heel langzaam, van kleur.

Net als alle andere bijwerkingen, merk je het op en negeer je het vervolgens. Zolang je nog enigszins normaal blijft functioneren, is het de eventuele pijn of hinder meer dan waard. Simpelweg omdat het gelijktijdig inhoudt dat je nog steeds leeft…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

four × two =