Een interview

interviewIn mijn professionele loopbaan ben ik al vele honderden keren geïnterviewd, door regionale en landelijk kranten, diverse magazines, radio en televisie. In de beginjaren was dat uiteraard nog spannend. Maar een voordeel was wel dat ik gevraagd werd om mijn mening te geven over aan het zwemmen of zwembaden gerelateerde onderwerpen. Onderwerpen waar ik geacht werd (enig) verstand van te hebben, zoals zwembadveiligheid, verdrinkingsongevallen en toezicht, waterglijbanen of de kwaliteit van het zwemwater. En na verloop van tijd wordt vrijwel elk interview toch een routine, waarvan je het uiteindelijke resultaat niet eens meer zag, hoorde of las.

Kortom, toen de voorzitter van de Contactgroep GIST mij belde of ik mee wilde werken aan een interview voor het GIST Magazine, was dat voor mij geen probleem. Tenminste, dat dacht ik, maar langzamerhand realiseerde ik me dat dit interview dus over mij als persoon zou gaan. En niet over een of ander abstract onderwerp zoals het ontstaan van chloorlucht in een zwembad. Ik werd warempel zelfs weer enigszins nerveus.

Toen de interviewster aanbelde verdween dat gevoel echter snel. Allereerst omdat zij, heel gezellig, haar moeder had meegenomen. Maar helemaal toen duidelijk werd dat haar, inmiddels overleden, vader ook een GIST patiënt was geweest. Dat schept gelijk een band. Uiteindelijk was het evenwel, denk ik achteraf, haar enthousiaste en persoonlijke manier van vragen stellen. Het werd met recht een keukentafelgesprek en zoals ze het zelf beschreef was ze vooral op zoek naar de menselijke kant en niet naar ingewikkelde medische termen. Een persoonlijke benadering, waardoor ik openhartig kon vertellen over mijn ervaringen met GIST en ziekenhuizen, over operaties en de bijwerkingen van de medicijnen. En vervolgens ook de problemen waar je dan zakelijk en privé weer tegen aanloopt.

Daarnaast kwamen echter ook mijn ideeën over deze blog aan bod en de mogelijkheden die ik hiervoor zie. Een voorstel dat ik overigens ook al met de voorzitter besproken had en waarbij, maar dan via een meer gezamenlijke inbreng van andere GIST patiënten, veel meer bekendheid kan worden verkregen over deze voor velen onbekende kankersoort. Waarbij we ons niet beperken tot Nederland en België, maar zelfs wereldwijd kunnen gaan. Ideeën die door haar enthousiast werden ontvangen. Sterker nog, op haar steun kon ik in elk geval rekenen! Het klikte oprecht aan alle kanten, en wij namen uiteindelijk als goede vrienden afscheid van elkaar. Het meest bijzondere interview in jaren…

Korte tijd daarna kreeg ik ter controle de concepttekst voor het artikel toegezonden. Geheel geschreven op de manier waarop ze ook haar vragen stelde. Direct, enthousiast en persoonlijk. Een manier van schrijven die ik zelf niet beheers, maar waar ik best een tikkeltje jaloers op ben.
Bovendien kwam enkele dagen daarna kwam nog een professionele, maar eveneens zeer aardige fotograaf langs. Met meer handbagage dan dat ik op vakantie meeneem. Voor een paar (honderd) foto’s die, zo besloot hij, het beste buiten genomen konden worden. Zowel met als zonder de honden. En dus sta je ineens ook nog eens – in de vrieskou – in het zonnetje. Deze keer zowel letterlijk als figuurlijk. En straks dus ook in het artikel.
En voor het eerst sinds lange jaren ben ik nu heel benieuwd hoe dat artikel er uiteindelijk uit gaat zien.

2 comments on “Een interview
  1. Leentje Schepers says:

    En dan ben je niet alleen, ik ben super-benieuwd om jouw artikel te lezen en te zien in ons “Leven met GIST” magazine. Het vierde nummer van de vernieuwde uitgave.
    Komt jouw foto op de voorpagina? Omringd door drie knappe Belgen, dat kan niet anders dan geweldig worden. Wanneer zou die in de bus vallen ?? Ik kan haast niet wachten, zal vragen of ze per uitzondering deze uitgave per spoedbestelling naar Portugal kunnen sturen.
    Ik kijk er naar uit.

  2. Anders komen we het wel brengen, Leentje! ?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

fifteen − five =