De CT scan

Ct scanIs het een goed of een slecht teken als je de weg naar het ziekenhuis blindelings weet te vinden? We houden het maar op het eerste. Ik heb het niet exact bijgehouden, maar naast de operatie en allerlei extra onderzoeken komen we in elk geval elke drie maanden in het Radboud UMC in Nijmegen voor de periodieke CT scan.
Deze CT scan is daarmee routine geworden. Vooraf niet eten, enkele laxeerpillen slikken (waarom dat nodig is snap ik niet want de stoelgang is al meer dan optimaal) en losse kleding aan. Daarna met Marian als chauffeur een ritje van minder dan een uur naar Nijmegen.

Daarbij moet je er wel voor zorgen dat je minstens drie kwartier voor de afgesproken tijd aanwezig bent, omdat je eerst nog een contrastmiddel moet drinken. Maar liefst twee grote bekers, formaat sorbet, met daarin een onbestemde kleurloze vloeistof. Je krijgt de opdracht om het binnen een half uur op te drinken. Dat vereist wat doorzettingsvermogen, want het is weliswaar niet vies van smaak maar komt evenmin terug op mijn lijstje met favoriete drankjes.
Hierna wordt je opgehaald door een, per definitie, aardig persoon die voorspelbaar de vraag stelt of dit de eerste keer is. Het maakt daarbij overigens niet uit als je vertelt dat dit al de zoveelste keer is. De gehele gang van zaken wordt vervolgens toch nog maar eens uitgelegd. Zekerheid voor alles.

Daarna krijg je een infuus aangesloten en wordt je op een soort tafel gelegd die in het scan apparaat schuift. Je wordt er een keer doorheen getransporteerd, waarbij je onderweg even de adem moet vasthouden maar daarna gelukkig (ten minste tot nu toe) ook weer toestemming krijgt om door te ademen.
Vervolgens vertelt een stem (alle communicatie verloopt ondertussen via een intercom) dat het infuus wordt ingespoten en je het wel even warm zal krijgen. Dat klopt inderdaad, je krijgt even een heel warm gevoel van binnen en als beloning wordt je nogmaals door de scan gehaald.
Dat is alles. Na enkele minuten ben je al weer klaar en sta je buiten.

Het stelt dus werkelijk niets voor. Ware het niet dat deze scan bepalend is voor je directe toekomst. En daarom rijd je samen een week later nog een keer naar Nijmegen. Nu voor het bloedonderzoek en een gesprek met de oncoloog over de uitslag. En die tussenliggende week, dan leer je pas echt wat spanning is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

seventeen + six =