De scheikunde leraar

scheikunde leraarGewoonlijk kijken we vooruit. Dat probeer ik althans wel. Omkijken heeft namelijk geen zin, het verleden ligt achter me dat is geweest. Hoe en wat ik  in de toekomst ga en kan doen is op dit moment veel belangrijker.
Maar soms blik ik nog wel eens terug. Gewoon om nu achteraf te kijken wie er echt van invloed is geweest op mijn leven. Vanzelfsprekend mijn ouders en Marian, maar er waren ook enkele anderen. Zoals die scheikunde leraar.

Ik had namelijk ooit besloten dat chemisch analist wel een aardig beroep zou zijn. Maar ik kwam er op de analistenopleiding al heel gauw achter dat ik bij de exacte vakken de natuurkunde nog wel enigszins begreep, maar de chemie gewoon een mistig geheel bleef. Uiteindelijk gaf ik het maar op. Ik was er blijkbaar niet slim genoeg voor en dat betekende dat ik maar moest gaan werken. Op een laboratorium als assistent laborant.

Maar daardoor werd ik uiteindelijk toch weer gedwongen om dat studeren toch nog maar eens te proberen. Als ik werkelijk iets wilde bereiken in mijn leven dan zat er niets anders op, ik moest terug naar school. In dit geval werd het de avondschool. Overdag werken en ‘s-avonds door weer en wind naar Amsterdam. Dat was duidelijk een stuk zwaarder dan een dagopleiding volgen, maar pakte in dit geval onverwacht goed uit.

Mijn scheikundeleraar (tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik zijn naam vergeten ben) was namelijk een typische praktijkman. Overdag werkte hij bij de Shell en voor zijn plezier gaf hij ‘s-avonds les. Met exact dezelfde lesstof als bij het dagonderwijs, alleen hij vertelde het anders. Met heel eenvoudige praktijkvoorbeelden en in duidelijke bewoordingen. En ineens, al vanaf de eerste dag had ik het door. Wat was dat simpel zeg! Ik kon elke vraag moeiteloos beantwoorden. De meest ingewikkelde chemische formules en reactievergelijkingen schudde ik zonder problemen uit mijn mouw. Sterker nog, ik raakte vrijwel geen studieboek meer aan, studeerde nauwelijks maar luisterde vooral naar zijn uitleg. Dat was alleen was al voldoende.
Mijn eindexamen ging probleemloos en dat voorheen zo moeilijke onderdeel scheikunde werd zelfs geheel foutloos afgesloten.

Naderhand realiseerde ik me dat ik in die tussenliggende jaren echt niet slimmer was geworden. Het was gewoon stom geluk dat ik iemand tegenkwam die mij hetzelfde lesmateriaal ook op een andere manier kon uitleggen. En dat is mij de rest van mijn leven bijgebleven. Dat als ik iets vertelde en duidelijk niet begrepen werd, mezelf ook moest afvragen of dat misschien aan mij lag. En niet aan degene die het niet begreep. Iets goed en duidelijk vertellen is namelijk een kunst.
Overigens, realiseer ik me nu, geldt dat eveneens voor een blog als deze…

2 comments on “De scheikunde leraar
  1. Linda Salas says:

    Love your stories…and you are very clear…..please keep up your blog..

    Kind Regards,
    Linda Salas

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

thirteen − ten =