De wijze Kluk-kluk

728F9CAF-CD79-487F-938A-127C954EB3DD-228-0000000AE491DACD_tmpSoms zit het mee, vaak zit het tegen. Dat klinkt niet erg positief, maar komt vaak wel met de werkelijkheid overeen. In elk geval als je GIST hebt.

Dat zit zo. Sinds vrijdag ben ik gestart met Nilotinib (Tasigna) als nieuw kankermedicijn, dit als onderdeel van de DRUP studie. En tot op heden valt dat niet tegen. De bijwerkingen zijn tot dusver stukken beter te verdragen dan met Glivec. Het is nog te vroeg om te kunnen zeggen of dat zo blijft, maar in elk geval is de start goed te noemen. Zeker lichamelijk kreeg ik zienderogen weer meer energie. Voor het eerst in ruim een jaar zelfs twee maal achtereen een leuke wandeling met de honden kunnen maken. Met Glivec had ik daar namelijk de energie niet meer voor. En daar ben je, zeker na alle onderzoeken die ik de afgelopen maand moest ondergaan alvorens ik voor deelname aan deze studie in aanmerking kwam, dus best blij mee.

Vervelender was evenwel zeer recentelijk een negatieve ontwikkeling op het zakelijk vlak. Net als je denkt dat er wat licht aan de horizon verschijnt, gooit weer iemand roet in het eten. Voor mij, en voor Marian, even de druppel die de emmer deed overlopen. Net als je je lichamelijk weer wat beter voelt, krijg je psychisch een klap. En die kwam hard aan. Je moet natuurlijk doorgaan, maar dat kost wel verdomd veel moeite.

Nu was ik niet de enige die in het verdomhoekje zat. Van enkele lotgenoten kreeg ik eveneens bericht dat ze met een tegenvallende diagnose geconfronteerd werden. Daar mail je met elkaar over en probeert elkaar onderling weer wat op te beuren. Zoals bij de keuze of je na een slecht bericht nu moet kiezen voor een slagroomgebakje of toch maar mokka. Of dat dit juist dat het moment is om een goede fles wijn open te trekken. Inderdaad, slecht nieuws maakt je creatief.

En bij die pogingen werd door mij de (van oorsprong echte Amerikaanse) indiaan Kluk-kluk opgevoerd. Voor degenen die nog nooit van Kluk-kluk gehoord hebben, even een korte toelichting. Hij was lang geleden (en ik praat nu over de periode voor 1980) bevriend met een clown, genaamd Pipo. Nu weet vrijwel iedereen wel dat je tegenwoordig aan een clown geen enkele waarde meer kunt toekennen. Om de eenvoudige reden dat die zelfs nog als president kunnen worden gekozen. Om vervolgens vrolijk door te gaan met het verkondigen van allerlei eigen onzin. Hetgeen uiteraard heel vervelend kan zijn als je daar direct mee te maken hebt.
Maar dat gaat gelukkig niet op voor een echte indiaan zoals Kluk-kluk. Die kwam namelijk, als de situatie daarom vroeg, juist met zeer wijze uitspraken. Originele oud indiaanse spreekwoorden, afkomstig van zijn moeder Ugh.

Heel bekend van hem was bijvoorbeeld, „Haastige spoed, zere voet.” En om door te borduren op deze wijsheden kwam ik zelf bijvoorbeeld met “beter een fistel op je kont, dan dood onder de grond”. Toegegeven, iets minder authentiek, maar het klonk zo vond ik best aardig.
En met dit soort uitspraken probeer je, hoe vreemd het voor gezonde mensen misschien klinkt, als GIST patiënten elkaar onderling dus weer wat op te peppen.

Al mijmerend over deze indiaan, kwam ik onontkoombaar toch ook weer even bij die clown uit. En vraag me niet waar het vandaan kwam, maar op datzelfde moment schoot mij een heel oud liedje te binnen dat ik al tijden niet meer had gehoord, namelijk dit nummer.
En daarmee gebeurt er iets heel opmerkelijks, dat iedereen nu zelf kan ervaren. Let maar op, de eerstvolgende keer dat je zo’n clown ziet, hoor je nu gelijk in je achterhoofd dit liedje weer. Vreemd? Inderdaad. Of zoals Kluk-kluk dat zelf gezegd zou hebben, “Dat zijn toch van de gekke!”

Lost dit hele verhaal nu eigenlijk ook iets op? Was het maar waar. De problemen blijven namelijk gewoon bestaan. Maar we hebben wel even ergens anders aan kunnen denken, en ook dat is voor ons al wat waard.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

three × one =