Een nieuwe relatie

Ik heb een nieuwe verhouding! Zo, dat is er tenminste uit… En het gebeurde, zoals je al zo vaak van anderen hoort, ook bij mij geleidelijk en geheel onverwacht. Maar ineens realiseerde ik me, dat er een aparte situatie ontstaan was.

Apart is in dit geval eigenlijk te zacht uitgedrukt. Want het is niet zomaar een verhouding, het is sprake van een heuse driehoeksrelatie. Met aan een kant een leuke vrouw ergens uit het zuiden en aan de andere kant een die in het noorden van het land woont. En om nog bijzonderder te maken, we hebben alle drie al een partner en die weten ervan. Hebben er ook geen enkel probleem mee.
En wat misschien wel het meest opvallende is, we hebben elkaar nog nooit in levende lijve gezien en gesproken. Maar dat maakt de relatie niet minder hecht.

Hoe dit zo is gekomen? Zoals ik al zei, eigenlijk ongemerkt. Kijk, als GIST patiënt ben je altijd op een soort smalle, virtuele evenwichtsbalk aan het balanceren. Met behulp van een lange stok om je evenwicht te bewaren. Aan een zijde van die stok hangen je medicijnen en aan de andere kant een chirurg die, indien nodig, operatief kan ingrijpen om een onwillige tumor te verwijderen. En zo schuifel je, voetje voor voetje, over die evenwichtsbalk. Want je moet wel in beweging blijven, anders val je.

Daarbij heb ik geluk. Marian is er continue om mij te helpen om het evenwicht te bewaren. Soms loopt ze voor me als extra steun, soms achter me met haar handen op mijn schouders en als het nodig is ook nog eens naast me. Hoe ze dat allemaal flikt op die smalle evenwichtsbalk is een compleet raadsel, een mysterie waar ook wetenschappers nog geen antwoord op hebben gevonden, maar ze doet het wel. En dat is maar goed ook want er gebeurt een hoop dat je in onbalans brengt.

Als je kanker hebt, dan raak je namelijk veel meer kwijt als een stuk gezondheid. In de loop van de tijd blijken familieleden, vrienden en kennissen ineens te verdwijnen. God zij dank niet allemaal, maar voor een aantal is kanker blijkbaar erg beangstigend. Of je bent ineens niet meer nuttig, zinvol. En dan zijn ze je liever kwijt dan rijk.
Daar kun je niet tegen vechten, dus je accepteert het maar. Bovendien zegt het meer over hun, dan over jou. En aan de andere kant zijn er gelukkig ook familieleden, vrienden en kennissen die blijven, of er zelfs nieuw bijkomen. Mensen die je wel weten te vinden, steun bieden en, al is het maar af en toe, oprechte belangstelling tonen.

Waaronder in de loop der tijd tevens een aantal GIST patiënten. In Nederland en België, maar ook in andere landen. Logisch, want die weten als geen ander wat je doormaakt en voelt. Omdat ze allemaal in een min of meer vergelijkbare situatie verkeren. En dan kom je, bij die contacten, via de mail een GIST patiënte uit België tegen die niet alleen gevoel voor humor heeft, maar eveneens eenzelfde continue drang naar positief denken en leven. En al snel merk je dat het klikt. Gelijkgestemde zielen in eenzelfde strijd. Ervaringen en gebeurtenissen, ook heel persoonlijk, worden uitgewisseld en geven je nieuwe steun. Overigens niet alleen mij, want Marian leest eveneens driftig mee.

Nog opmerkelijker is echter dat ik nadien nog zo iemand ontmoet. Ditmaal noordelijker gesitueerd en wederom via de mail. Maar opnieuw met een zelfde soort humor en wil om te leven. Liefst zo natuurlijk en ongedwongen mogelijk.
Da’s mooi, maar nog mooier is het als die beide dames het vervolgens ook samen prima met elkaar blijken te kunnen vinden. En zie daar, een unieke driehoeksrelatie is ontstaan. Met daarnaast ook nog eens een gewoon gelukkig huwelijk, over een paar dagen zelfs al 37 jaar. Kortom, alleen maar winnaars, zonder verliezers. Niet slecht, is het niet?

One comment on “Een nieuwe relatie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

20 − 9 =