Een witte raaf

witte raafIn het begin van de winter kreeg ik griep, ik heb bijna nooit griep, maar nu was ik toch aan de beurt. Ik verwachte na een week of twee weer fluitend rond te lopen, dat was niet zo, ik voelde me constant gammel. Na drie weken bracht ik een bezoek aan de huisarts, dat leverde niet veel op, hij dacht dat ik er gewoon wat meer tijd voor nodig had. Bij volgende bezoeken aan hem is er steeds bloed geprikt en daar was niet veel bijzonders mee, bezinking een beetje hoog. Geen aanleiding tot ongerustheid, eerder een teken dat mijn lichaam bezig was iets op te ruimen, dacht hij.

Mijn symptomen waren ook wel erg vaag. Ik kwam adem tekort als ik een trap op liep. Als ik een stuk ging wandelen had ik het idee dat ik mijn voorraad energie opsnoepte. Eten begon anders te smaken, brood dat ik altijd lekker vond stond me opeens tegen. Ik was moe, als ik ingespannen bezig was geweest had ik zin om te gaan slapen.
Bij de bloedprikbeurt 5 maanden na het begin van de griep bleek ik een bloedarmoede te hebben, maar alle factoren die daarop van invloed zijn (vitamine B12, foliumzuur en ijzergehalte) waren goed.

Ik wilde toen graag naar een internist, ik wilde graag weten waar ‘het lek’ zat. Daar werd eerst uiteraard een uitgebreid bloedonderzoek uitgevoerd. Daar kwam niets uit dat wees op een oorzaak van mijn bloedarmoede. Steeds werd me gevraagd of er bloed in de ontlasting zat: nee dus.
Er werd me een heel circus aan onderzoeken voorgesteld. Te beginnen met een maagonderzoek en een echo van de buik. De eerste afspraak stond gepland drie weken na dit bezoek aan de internist. Die drie weken heb ik niet volgemaakt, ik werd zieker en zieker. Ik had totaal geen energie meer, geen adem meer als ik iets deed. Eten ging steeds beroerder, ik had wel trek, maar zat meteen vol. Ik had het ’s nachts belachelijk heet en overdag ontzettend koud. Ik moest ’s middags slapen om het een beetje vol te houden. Kortom: na twee weken de internist gebeld en ik kon direct op het spreekuur komen. Ik kon toen meteen in het ziekenhuis blijven.

 

In het ziekenhuis kreeg ik een bloedtransfusie en elke dag een ander onderzoek: kijken in de maag, kijken in de darmen, echo van buik en daarna van het hart. Tot slot een CT scan. Op de echo hadden ze wel iets gezien, groot naast mijn maag, maar ze hadden geen idee wat ze zagen. De CT scan zou duidelijkheid geven. Inderdaad: een groot object naast mijn maag en een kleiner object op mijn rug. De internist vertelde mij: u bent een witte raaf, we hebben werkelijk geen idee wat we hier zien.
Er is een biopt uit het object op mijn rug genomen en de volgende dag mocht ik naar huis.
Na een week kwam de uitslag uit het ziekenhuis dat de biopt had onderzocht: GIST. Voor de behandeling wilde ik graag naar Groningen, dat is een gespecialiseerd centrum voor GIST. Gelukkig vonden ze in het ziekenhuis dat mijn aandoening hun expertise te boven ging en ze vroegen of ik het erg vond dat ze me naar Groningen door wilden sturen. Nee, niet erg, graag zelfs!

One comment on “Een witte raaf
  1. Leentje says:

    Wat loopt jouw verhaal in beginsel veel samen met mijn eigen GISTory, Ingrid. Ter zijner tijd schrijf ik dat ook nog een keer. Dat zal in episodes moeten gebeuren want ik ben een “surviver”, ik leef al 9 jaar met deze ziekte.
    “Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain !”
    Liefs, Leentje

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

3 × one =