Fistelfun (1)

HoornAl een tijdje geen blog. Om de eenvoudige reden dat ik me gewoon te beroerd voelde om te schrijven. En dat had meerdere oorzaken. Allereerst omdat ik heel naïef dacht dat de bijwerkingen van Glivec, nadat ik dat medicijn een jaar lang niet had gebruikt, wel hetzelfde zouden zijn als de vorige keer. Immers, het is nog steeds hetzelfde lichaam, met dezelfde tumoren en dezelfde pillen.

Logisch gedacht, maar mijn lichaam, eigenwijs als het is, had besloten om enkele voorheen onbetreden paden te betreden. En dat terwijl ik me juist weer redelijk positief voelde. Omdat de buikwond goed geneest en ik lichamelijk steeds actiever werd. En gedurende de eerste maand dat ik Glivec gebruikte vielen de bijwerkingen eerlijk gezegd ook reuze mee. Goed, enige vermoeidheid, tranende opgezette ogen en diarree waren als vanouds weer aanwezig, maar dat had ik wel verwacht.

De dag voor Marian haar verjaardag veranderde dit evenwel drastisch. Koude rillingen, misselijkheid, geen enkele eetlust en hevig vermoeid. Je kan moeilijk stellen dat ik daarmee haar verjaardag opvrolijkte. Het leek evenwel een korte aanval te zijn, die de dagen daarna weer langzaam wat afnam. Alleen kwam daarvoor in de plaats ernstige gewrichtspijn. Alsof ik overal reuma had. Terwijl gelijktijdig zo’n beetje alle kracht uit mijn spieren verdween. Dat was werkelijk compleet nieuw. Elke beweging deed pijn en slapen was moeilijk.

Zelf accepteerde ik dit, net als alle andere bijwerkingen, als een niet te ontkomen feit, tot Marian met de briljante suggestie kwam om een pijnstiller te slikken. Gewoon een pilletje Paracetamol. Dat zijn van die logische oplossingen waar ik zelf nooit aan denk. Ik hanteer bij voorkeur het standpunt “hoe minder pillen hoe beter”, maar in dit geval hielp het wel. Ik kon me weer wat beter bewegen en slapen. Het geluk dat ik met een slimme vrouw getrouwd ben.

Wat daarmee echter nog niet verdween waren evenwel de fistels op mijn (vanzelfsprekend) bevallige achterwerk. Behalve een uiterst pijnlijk abces die het zitten en lopen bemoeilijkte was ik nu gezegend met enkele onderhuidse gangen die vanaf mijn billen in mijn endeldarm uitmonden. Het laten van een wind klonk daardoor als een drietonige hoorn waar iedere vrachtwagenchauffeur jaloers op zou zijn. Maar tegelijkertijd ook weer een stekende pijn opleverde. Al met al heel irritant, pijnlijk en daardoor moeilijk om optimistisch te blijven.

Er was echter een lichtpuntje. De fistels zouden operatief verwijderd worden. Dat is afgelopen maandag gebeurt en maakte mijn saaie leventje opnieuw een ervaring rijker. Maar dat komt in de volgende blog aan bod.

One comment on “Fistelfun (1)
  1. Bert Smolders says:

    Gelukkig Rene, weer een stap gezet op de goede weg. Nog steeds koffie tegoed bij jou, maar gezien de ontwikkelingen nog even uitstellen. Houd moed edele vriend.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

seventeen + two =