Fistelfun (2)

StrikMaandagochtend om 10:30 uur in het Radboud zijn voor het operatief verwijderen van de fistels. Marian had mij ruim op tijd afgeleverd, maar het duurde toch nog tot 13:00 uur voordat ik aan de beurt was. En geloof me, 2,5 uur zitten wachten op een pijnlijk achterwerk is niet leuk. Maar daarna ging het gelukkig in een snel tempo.

Voor de operatie was 1,5 uur ingepland, maar uiteindelijk bleek het klusje in slechts 20 minuten te zijn geklaard. Een fistel lag ondiep en werd schoongemaakt, maar de andere lag veel dieper en liep onderhuids van ergens naast mijn anus naar de endeldarm. Opensnijden bleek geen optie te zijn (het zag er te “onrustig” uit, volgens de chirurg) en daarom werd een slangetje door de fistel geleid die vervolgens weer door mijn anus naar buiten kwam en daar weer aan het begin van dat slangetje vastgeknoopt. Daarmee zou de wond tot rust komen was de verklaring. En over een paar weken bekijken we het dan opnieuw. Afwachten derhalve en ondertussen ben ik wel voorzien van een strik op mijn billen. Een soort van kadoverpakking.

Nu bleek bij de vorige ziekenhuisopname dat ik last heb van apneu. Tenminste, die mededeling kwam van verpleegkundigen die me ‘s-nachts wakker maakten met de vraag of ik apneu had. Omdat mijn ademhaling stopte. Een in mijn optiek onnozele vraag, omdat je daar zelf echt geen weet van hebt, maar als dat enkele nachten achtereen blijkt te gebeuren, dan zal er wel een kern van waarheid in zitten.
Kortom, ze wilden me om die reden na de operatie toch zekerheidshalve maar een nachtje onder controle houden en daartoe werd ik geparkeerd op de recovery afdeling. Een zaal met 15-20 bedden waar patiënten na hun operatie kunnen bijkomen voordat ze naar hun verpleegafdeling gaan. Bijna iedereen, behalve ik.

Ik moest blijven. Aangesloten via diverse snoeren aan een monitor, zuurstofmeting en een infuus was ik aan het bed gekluisterd maar voor de rest compleet helder en bij de tijd. Een levendige patiënt en dat maakte ze daar, zo werd uit de reacties duidelijk, zelden mee. Het vergde ook wat improvisatie. Ziekenhuismaaltijden worden namelijk niet op de recovery afdeling bezorgd, zodat er slechts een bescheiden menu beschikbaar was. En ook het drinken bleef beperkt tot ranja, melk, koffie, thee en water. Bovendien was er geen badkamer, zodat een wasbeurt beperkt bleef tot het gebruik van vochtige doekjes (dat deed ik zelf, staand naast het bed. Hetgeen volgens de verpleegkundige een unicum was op deze afdeling).

Dat was voor mij overigens voor een nachtje geen probleem. Al helemaal omdat na de operatie alle pijn was verdwenen. Niet alleen van de fistels, maar ook mijn gewrichtspijn. Hetgeen werd toegeschreven aan een sterkere dosis Paracetamol. Mij hoorde je dus niet klagen. Pijnvrij en bovendien geregeld bezoek, want regelmatig kwamen verpleegkundigen en artsen de wond en daarmee tevens mijn mooie strik op het achterwerk bewonderen.

Na een goede nachtrust, zonder apneu verschijnselen, en een sober ontbijt (boterham met kaas) was ik klaar voor vertrek. Alleen werd op dat moment duidelijk dat er eigenlijk nooit een patiënt van de recovery afdeling direct naar huis ging. Om uit het ziekenhuis ontslagen te worden, moest eerst een kamer op een verpleegafdeling worden gevonden. Dat werd uiteindelijk, heel toepasselijk, de short stay afdeling waar een arts officieel kwam verklaren dat ik in staat was het ziekenhuis te kunnen verlaten. Vooruitlopend op die beslissing had ik ondertussen Marian al gebeld om me op te komen halen en om 13:00 uur waren we weer thuis.

Met daarbij, zo bleek al snel, een volkomen onverwachte bonus. Ik was niet alleen (vrijwel) pijnvrij, maar ook de diarree en de vermoeidheidsverschijnselen waren volledig verdwenen. Hoe dat komt en of het blijvend is? Geen idee, maar ik kan me ineens weer vrij bewegen en voorlopig geniet ik daar met volle teugen van. Geen pijn, geen vermoeidheid en bovendien nog een strik op mijn kont. Wat wil je nog meer?

2 comments on “Fistelfun (2)
  1. Linda Salas says:

    So happy for you.. Thank you for sharing……

  2. Leentje Schepers says:

    Jij bent me wel een kado hè René. Is het een rode strik?
    Maar wat fijn dat je pijn- en diarree-vrij bent en vooral niet meer die eeuwige vermoeidheid. Enfin, te hopen dat dit eeuwig blijft duren.
    En daarmee staan we alweer een stapje dichter bij elkaar, jij en ik. Ik ken het hele verhaal van buisjes, kabels en slangetjes, van kop tot teen, en een apparaat in een soort doosje op je buik, en zo een nacht ‘proberen’ te slapen. Ik weet niet of jij ‘t al wist, maar ik doe al blijkbaar mijn hele leven apneu’s en slaap al 15 jaar lang met een beademingsapparaat, CPAP genoemd. Ik hoop dat je daar niet aan moet, want het went nooit. En, moet ik zeggen, sexy ziet het er echt niet uit. Maar goed, als het moet dan moet het, en er zijn ergere dingen in het leven.
    Ik ben blij dat je hier weer met de nodige positiviteit bent doorgekomen. De rest zal ook wel goed komen.
    Veel liefs, snurk, snurk !!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

one + 5 =