Het leven is klote

unhappyHet is niet alleen dat je kanker hebt. Op zich is dat al erg genoeg, maar het heeft ook zijn weerslag op je verdere leven. Privé maar ook zakelijk. In mijn geval betekende het dat ik mijn beroep niet mee kon uitoefenen en aangezien ik mijn eigen bedrijf had, betekende dat ook gelijk het einde daarvan. Met alle onplezierige verwikkelingen die daarmee verband houden en wat onder meer betekent dat je gelijk ook geen inkomen meer hebt.

Gelukkig hadden we enkele jaren geleden nog een tweede bedrijf opgezet op naam van Marian. Een softwarebedrijf, waarvan we wisten dat het tijd zou kosten om daar iets van te maken. Mijn zoon Michael is bij haar in dienst gekomen, daar heb je gelukkig veel steun aan. Maar noodgedwongen moet dit bedrijf nu ineens wel voor alle inkomen zorgen. Maar er komt veel meer op Marian haar schouders neer, dingen die ik vroeger kon doen, maar nu niet meer. En als bij deze smalle basis dan onverwacht ook nog een van de grootste klanten, die goed is voor zo’n 30% van de jaaromzet, nalaat om te betalen, dan krijg je vanzelf een moment dat je het helemaal niet meer ziet zitten.

Afgelopen weekend was voor Marian zo’n moment. De emoties kwamen los en je voelt je ontzettend hulpeloos. Je hebt elkaar, je steunt elkaar, maar soms kom je er even niet meer uit. Het is allemaal zo oneerlijk. Zo onverdiend. Zo onverwacht. En toch, toch moet je verder. Uithuilen en doorgaan. Samen, dat gelukkig dan weer wel. Je krabbelt overeind, houd elkaar even stevig vast en je gaat weer door. Want er zal toch ooit wel een keer een lichtpuntje komen?
Vandaag dus even geen optimistisch einde van deze post. Dat komt een volgende keer wel weer.

One comment on “Het leven is klote
  1. Miranda Kemper-Nobel says:

    Waarom is het leven altijd het meest oneerlijk bij de liefste mensen. Sterkte en een dikke kus van ons.
    Groetjes van Miranda.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × 4 =