Hoezo positief?

Goed dat jullie zo positief zijn ingesteld, krijg je regelmatig te horen. Sterkte.

Je lacht en knikt. Wat moet je anders? Hoe de omstandigheden in werkelijkheid zijn is nauwelijks uit te leggen. Bovendien, wat schiet je er mee op? Uiteindelijk zul je het gevecht, weliswaar met behulp van de artsen en (gelukkig) gesteund door Marian, toch zelf moeten voeren.

En dat lukt ook, althans voor zover het de gezondheid betreft. Oh, ik maak me geen illusies, ik zal uiteindelijk het onderspit wel delven. Maar tot op heden is die strijd zeker nog niet gestreden. Met de nieuwe medicatie voel ik me lichamelijk zelfs iets beter, heb ik wat meer energie dan voorheen. Natuurlijk, je hebt de “normale” bijwerkingen, zoals spierpijn, concentratieverlies en slapeloosheid en nog een gros aan wat kleinere effecten. Maar daar heb je wel mee leren leven.
Of deze medicatie ook echt effect heeft op de tumoren, wordt pas gemeten bij de eerstvolgende CT scan begin april. In elk geval geeft het periodieke bloedonderzoek een stabiel bloedbeeld, zonder lever of nierfunctieproblemen. Lichamelijk kunnen we het, samen, daarom nog wel behappen.

Bleef het daar maar bij. Echter een zakenpartner kan, of wil, niet begrijpen dat je als gevolg van die medicatie ook geen volwaardige partij meer kunt zijn in een zakelijk gesprek. Vorig jaar heb ik dat noodgedwongen wel diverse keren moeten doen en telkens ook moeten bezuren. De inspanning en met name de bijkomende stress had duidelijk een weerslag op mijn gezondheid. Niet verstandig volgens de artsen. Kortom, dat was eens maar nooit weer.

Maar nu is er een meningsverschil en blijft men toch stug aandringen dat er een “open” gesprek moet plaatsvinden. Ondanks alle uitleg. Op een aangedragen alternatieve oplossing wordt zelfs niet eens gereageerd. Men gelooft je blijkbaar niet, want je kan immers nog lachen, praten, staan en lopen. Dus ben je gezond.
En als je niet wilt luisteren, dan moet je maar voelen en daarop werden de betalingen aan ons geblokkeerd. Oftewel, je wordt gedwongen te kiezen. Tussen je eigen gezondheid schaden of geen inkomen. En daarmee kunnen we geen kant op.

En dan krijg je, bijna gelijktijdig, nog een onverwacht bericht van iemand die je zeer na aan het hart ligt. Waarvoor wij ons beiden jarenlang hebben ingespannen om te helpen. En die nu met de mededeling komt dat die inzet onvoldoende was. Dat we meer hadden kunnen en moeten doen.
De reden? We hadden ook eens een keer aan ons zelf gedacht. Voor het eerst in 20 jaar geld uitgegeven aan nieuwe meubels. Om eindelijk (mede vanwege de bijwerkingen van de medicatie en fistels en Marian vanwege artrose en reuma) eens wat gemakkelijker en beter te kunnen zitten. En juist dát wordt als onverantwoord en egoïstisch aangemerkt. Wederom moeten we persé aan andermans regels voldoen. Deze keer echter in de persoonlijke sfeer.

Ik weet niet wat meer pijn doet. Want hoe meet je dat af? Aan de aanblik van Marian die met tranen in haar ogen tegenover je zit? Of die je ‘s-nachts in bed naast je hoort huilen?
We vragen ons verbijsterd af waar we dit aan verdiend hebben. Wat we, ondanks alle getoonde inzet, in godsnaam fout hebben gedaan. En als ze mij zo graag willen aanpakken, dan gaan ze hun gang maar. Ik heb uiteindelijk toch niet veel meer te verliezen. Maar waarom ook Marian?

Ik weet het werkelijk niet. Kan het ook niet begrijpen. En het gevoel van onmacht, woede, frustratie neemt alleen maar toe.
Kanker, daar kan ik tegen vechten. Maar niet (meer) tegen mensen met dit soort instelling. Want juist omdat je nog lacht, praat, staat en kan lopen ben je in hun ogen gezond. En de achterliggende pijn, ellende en onzekerheid kunnen, of willen, ze gewoon niet zien.

Onze positieve instelling zegt om toch gewoon door te vechten, om maar te vergeten en te vergeven. Maar probeer dat maar eens dat als je, ondanks overigens de steun van mensen die gelukkig wel met ons meeleven en begrip tonen, steeds sneller richting de afgrond gaat. Dan is er zelfs voor een optimist geen reden om te lachen.

 

One comment on “Hoezo positief?
  1. Marianne says:

    Lieve René en Marian,
    wat een hoop ellende krijgen jullie erbij op jullie bord! Ik zou willen dat ik een oplossing had, maar helaas kan ik jullie niet helpen . Kan alleen maar met jullie meeleven. Ik kan werkelijk niet snappen dat mensen zo cru reageren. Je kon inderdaad beter in gips en in een rolstoel zitten , dan is er begrip, maar onzichtbaar voor de buitenwereld zo ziek zijn, dat kan niet! Ik hoop voor jullie dat het tij keert, en dat het zakelijk toch beter mag gaan. Misschien kun je bij een ” open” gesprek iemand meekrijgen die van de hoed en rand weet om jou bij te staan zowel geestelijk als medisch en misschien wel juridisch( is maar een idee).Ik leef met jullie mee , Dikke knuffel voor beiden.
    Marianne

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

sixteen − fourteen =