Horloge

HorlogeHet blijkt voor anderen heel moeilijk in te denken wat voor een gevolgen kanker, en wat mij betreft met name GIST, op je leven heeft. Neem nu bijvoorbeeld die vermoeidheid en het gebrek aan energie. Wat houdt dat in, want het is nauwelijks objectief te meten.

Zelf luister je gewoon naar wat je lichaam ingeeft, maar uiterlijk is dat veel minder zichtbaar. Hoewel, mensen die mij regelmatig zien, merken het wel aan de uitdrukking van mijn gezicht en mijn ogen. “Je ziet er vandaag beter uit”. En meestal klopt dat ook wel, ik voel me op zo’n moment beter als voorheen. Maar zelf zie ik dat weer niet als ik in de spiegel kijk. Het is nog steeds precies hetzelfde hoofd dat me aanstaart.
Of mensen die ik telefonisch spreek, beweren dat ik een stuk opgewekter klink dan de vorige keer. Ik neem dat soort berichten graag voor waar aan, hoewel ik me terdege realiseer dat tot op heden niemand ooit heeft gezegd dat mijn stem deze keer een stuk beroerder klinkt. Ook een dergelijke mededeling is daarmee per definitie goedbedoeld, maar wederom behoorlijk subjectief.

Maar onbewust bleek ik toch in het bezit te zijn van een wat betrouwbaarder meetapparaat. Mijn zelfopwindend mechanisch horloge. Hierbij wordt het horloge opgeladen door de bewegingen van de arm. Voor mij vooral een praktische keuze. Om elke 2 jaar een batterij te moeten laten vervangen vond ik nog niet zo’n probleem, maar naderhand bleek regelmatig dat het gegarandeerd waterdichte horloge daarna niet meer 100% waterdicht was. En als je veel in zwembaden werkt, ontkom je er niet aan dat je horloge wel eens onder het wateroppervlak verdwijnt. Waarna al snel een prachtige condensvlek op het horlogeglas ervoor zorgde dat je een onbruikbaar uurwerk om je pols had zitten. Of in het ergste geval het hele horloge de geest had gegeven.

Dit zelfopwindende horloge had dat probleem vanzelfsprekend niet en begon zichzelf direct op te laden nadat ik het voor de eerste keer om had gedaan. Er zit zelfs een klein metertje op dat aangeeft hoeveel energie er beschikbaar is, met een maximum van 1 maand. Een metertje waar ik tot voor kort echter nooit naar keek, omdat het horloge gewoon altijd werkte. Ook als ik het op vakantie of in het weekend wel eens een een aantal dagen niet droeg.

Maar ineens werkte dit horloge niet meer. De energiemeter stond op nul. En zelfs als ik het de hele dag droeg, kwam er onvoldoende energie bij om gedurende de nachtperiode te blijven functioneren. Net zoals ik op mijn beurt vervolgens onvoldoende energie had om de hele dag actief te zijn. Technisch gezien had ik daarmee voor mijn energiegrafiek een nulmeting in kaart gebracht.

De laatste tijd krijg ik langzamerhand steeds meer energie, en wat blijkt, ook mijn horloge blijft nu lopen. Stapsgewijs zie ik dat ook de energiemeter steeds iets hoger komt te staan. Eerst maar voor een dag, maar geleidelijk aan is dat nu al opgelopen naar een week. En wie weet, kom ik binnenkort weer op een maand aan restenergie te zitten. De tijd zal het leren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

4 × 1 =