Luisteren naar het leven

listening-to-lifeSinds ik met deze blog begon, heb ik in de afgelopen maanden al meer dan 60 berichten gepost. Elke werkdag een nieuw verhaal. Waarmee ik jullie een inzicht heb gegeven in mijn leven als GIST patiënt.
Al schrijvend bleek dit voor mij in elk geval een geweldige manier te zijn om, op een persoonlijke wijze, mijn emoties, frustraties, diepte en hoogtepunten, toekomstverwachtingen en overpeinzingen over het verleden met anderen te delen. Om daarmee vooral duidelijk te maken wat voor een enorme invloed dat ene bericht “het is kanker en terminaal”, heeft op je leven, op je gezin en op je toekomst.

Uiteindelijk is in deze maanden de drang om dagelijks te schrijven langzamerhand iets aan het afnemen. En dan kom je tot het inzicht dat je wilt voorkomen dat het vullen van deze blog een sleur, soort van “moeten” wordt.
Al was het maar omdat ik al van kinds af aan een gezonde allergie heb voor die woorden “je moet”. (Dit met dank aan mijn ouders, want die hebben mij altijd geleerd dat iedereen gelijk is. Oftewel, als je wat van een ander wilt, dan kun je het gewoon vragen. En wat voor anderen geldt, gaat daarmee eveneens voor mezelf op. Ik moet niets, ik doe het alleen omdat ik het zelf wil).

Niet dat ik nu mijn inspiratie nu kwijt ben. Verre van dat, en ik ben ook nog lang niet klaar met deze reis. Waarschijnlijk wordt dat punt pas bereikt op het moment dat dit lichaam en deze geest er definitief mee ophouden. GIST zit nu eenmaal in mijn lichaam en zal er ook wel blijven zitten. Ik zal er alleen van alles aan doen om dat definitieve punt zo lang mogelijk uit te stellen.
Er staan sowieso nog ruim 30 verschillende onderwerpen op mijn lijstje met aantekeningen. En naar verwachting zullen de komende tijd de ontwikkelingen, zowel persoonlijk als medisch, nog meer dan voldoende nieuwe schrijfstof opleveren. Niettemin heb ik toch besloten om de frequentie van deze blog wat terug te gaan brengen.

Als je gewend was om dagelijks deze blog te bezoeken, dan houdt dat dus in dat er niet altijd iets nieuw zal staan. Het makkelijkste is echter om je, als dat nog niet gedaan is, via het menu van deze blog te abonneren. Dan komt er ik elk geval een automatisch mailbericht, met daarin een directe link, dat er een nieuw post is geplaatst.
En, zoals altijd, schroom niet om te reageren, via deze blog of via mijn mailadres: rstender@gmail.com. Het zijn vooral die reacties die mij de positieve impuls geven die ik zelf ook weer nodig heb.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

nine + 2 =