Ma-Mo Ho-Ho

VriendschapAls je iemand vertelt dat je kanker hebt, dan brengt dat een schrikreactie teweeg. Dat merk ik bij bijna al mijn persoonlijke contacten. Maar ik merk dat vooral de toevoeging “terminaal” sommige mensen angst aanjaagt.
Vaak krijg je nog wel een bezorgde en meelevende reactie via de mail. Met daarbij de stellige belofte dat ze binnenkort weer contact zullen opnemen. En beslist langs komen. En dat is dan ook het laatste dat je van ze verneemt.

Onbegrijpelijk. Of misschien ook niet? Ik vraag me wel eens af hoe ik zelf in zo’n situatie zou reageren, maar kan er eerlijk gezegd geen goed antwoord op geven. Ik kan vanzelfsprekend wel zeggen dat er geen drempel is, maar die is er natuurlijk wel. Het zal echter van persoon tot persoon verschillen hoe hoog men die drempel ziet. En voor sommigen is het blijkbaar een te grote barrière. Dat is niet altijd leuk, maar ik zal er geen mensen om veroordelen. Ik heb het al eerder geschreven, je leert te relativeren en te waarderen van hetgeen er wel is.
Zoals onlangs het bezoek van Martin en Morela.

Martin en ik hebben namelijk een opvallende vriendschap. Toen ik hem voor het eerste ontmoette, een jaar of tien geleden, was dat een puur zakelijk contact. Hetgeen veranderde toen de onderneming waarvoor hij werkte tot de conclusie kwam dat wat meer invloed bij de Europese zwembadregelgeving wel nuttig kon zijn. En om die reden moest Martin de Europese normcommissievergaderingen maar gaan bijwonen.
De eerste daaropvolgende vergadering werd gehouden in Lyon in het zuiden van Frankrijk. Op maandag en dinsdag een werkgroepvergadering over zwembadvoorzieningen en op donderdag en vrijdag een volgende werkgroep (met grotendeels dezelfde deelnemers) over waterglijbanen.

We besloten om kosten te besparen en samen met de auto te reizen. Een afstand van zo’n 850 km en dat betekende tevens dat we daardoor een week lang intensief met elkaar zouden moeten optrekken. Zo’n beslissing waarbij je vooraf al beseft dat je ofwel als goede vrienden terugkeert, of dat je elkaar daarna eigenlijk nooit meer hoeft te zien. Eigenlijk tot beider verbazing, want wij zijn regelrechte tegenpolen, bleek het eerste het geval te zijn.
Martin is, zoals hij zelf zegt, namelijk een mensen mens, die makkelijk contacten legt en discussies gevoelsmatig aangaat. Terwijl ik wat introverter ben en vooral pragmatisch ingesteld. Hij hecht meer aan een vaste routine en zekerheden, terwijl ik wil weten wat achter de horizon ligt. Maar daarmee vulden we elkaar opmerkelijk goed aan.

Bij een volgende vergadering op Cyprus maakten we van de gelegenheid gebruik om onze partners mee te nemen.
Het bleek dat Marian en Morela het eveneens prima met elkaar konden vinden, en in korte tijd hadden wij er twee goede vrienden bij gekregen. Die we een tijd niet zagen, omdat ze ondertussen een paar jaar op Sint Maarten hadden gewoond en gewerkt, maar onlangs toch weer waren teruggekeerd naar Nederland.
Ze wonen weliswaar een kleine 150 km verderop in Hasselt nabij Zwolle, maar recentelijk kwamen ze langs. Zonder enige drempelvrees. Vrienden die gewoon vrienden zijn gebleven.

En daarmee ook de reden dat ik Ma-Mo Ho-Ho als onderwerp van dit bericht heb gebruikt. Dat lijkt wel de titel van een inzending voor het Europees Songfestival, maar is gewoon een afkorting die zij zelf in berichten gebruiken van hun respectievelijke voor en achternamen. Ma-Mo Ho-Ho. Het klinkt vrolijk en opgewekt en omschrijft daarmee tevens het gevoel dat zij bij ons achterlieten.
Kanker brengt dan wel enige beperkingen met zich mee, maar als je over die drempel heen kunt kijken dan blijkt dat het leven daarachter toch gewoon doorgaat.

2 comments on “Ma-Mo Ho-Ho
  1. Bert Smolders says:

    Voorzover ik MA-HO van een enkel gesprek ken, snap ik het plezierig weerzien. Positief en erg communicatief. Voor de rest denk ik inderdaad een zekere schroom bij mensen om nog eens te reageren. Je moet ook leren te begrijpen dat die schroom niet nodig is. Voor sommigen is het ook confronterend. Thats life zou ik zeggen. Binnenkort weer op de koffie?

  2. Rene says:

    Die staat altijd klaar Bert!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

sixteen − one =