Niet omkijken!

terug kijkenSommige dingen schuif je voor je uit. Lekker gemakzuchtig, met voor je zelf het excuus dat je van mening bent dat ze op dat moment toch minder belangrijk zijn. Totdat je er ineens weer aan herinnerd wordt. Zoals vandaag het geval was toen Jasper (de ICT contactpersoon van de GIST contactgroep) een mailbericht ontving of hij bij mijn LinkedIn-netwerk kon aansluiten.

Toen bij mij de dosering Glivec werd verhoogd van 400 mg naar 800 mg Glivec, werd het voor mij, als gevolg van de heftige bijwerkingen, onmogelijk om mijn bedrijf nog te runnen. Einde bedrijf en daarmee logischer wijs ook veel zakelijke contacten. Werkeloos na ruim 40 jaar onafgebroken werken. Hoe je het ook went of keert, een enorme domper. En daardoor kon ik het op dat moment niet opbrengen om mijn persoonlijke informatie bij LinkedIn (een online sociaal netwerk dat gericht is op vakmensen) bij te werken. En krijg ik nog regelmatig een verzoek om zich bij mijn netwerk aan te mogen sluiten.

Bij Jasper was het voor mij , waarschijnlijk omdat hij ook een GIST patiënt is, blijkbaar net het zetje dat ik nodig had om ook daar de huidige realiteit maar eens te verwerken. Niet dat ik me nu gelijk maar van mijn vakwereld wilde afsluiten. Mijn kennis van de zwembadwereld, veiligheid en regelgeving is nog steeds zodanig dat ik nog met regelmatig door iemand om advies wordt gevraagd. Maar alles even updaten kan natuurlijk geen kwaad (voor geïnteresseerden: nl.linkedin.com/in/renestender).

Al werkend daaraan, ga je met je gedachten onvermijdelijk terug naar het verleden. Hoe je toekomst van de ene dag op de andere zo drastisch kan veranderen. En hoe je dat dan persoonlijk verwerkt.
Een recente vraag van een andere GIST patiënt deed me beseffen dat ik daarbij wel geluk heb gehad. Hij stelde namelijk de vraag of ook anderen zich afvragen of ze in het verleden iets hebben gedaan waardoor deze vorm van kanker veroorzaakt kon worden.
Ik kan me aan een kant best indenken dat hij daarmee worstelt. Zie het ook voor me. Slapeloze nachten, terugdenkend aan je verleden en wat je allemaal hebt gedaan, gegeten, gedronken, met welke stoffen je misschien in contact bent geweest. Hoe kom er vanaf, als zo’n vraag zich in je brein heeft geplant?

Aan de andere kant, je schiet er natuurlijk weinig mee op. Het verleden is het verleden en je leeft nu. En wees daarbij om te beginnen in elk geval blij dat je nog leeft. Heel makkelijk gezegd natuurlijk, misschien ook wel omdat ik van mijn oncoloog direct een duidelijke uitleg kreeg. Het was gewoon puur toeval. Mijn DNA had een klein foutje gemaakt. Iets dat iedereen kan overkomen en meestal merk je daar weinig van. Maar soms dus wel. En dan krijg je bijvoorbeeld GIST. Toeval. Domme pech. Het kan bij jou gebeuren, maar ook iemand anders.

Duidelijk is voor mij wel dat je hoe dan ook aan het verleden niet meer kunt veranderen. En dan blijft er eigenlijk nog maar een ding over. Kijk vooruit, niet terug. (Oh ja, en vergeet niet je medicijnen te nemen…).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

14 − 12 =