Relativeren

Voor een gezond persoon is een beetje onderzoek al een opgave. Ik denk hierbij bvb aan mijn zusje, twee jaar jonger dan ik. Nooit ziek, toch niets ernstigs, nooit geopereerd, maar voor elk pijntje of klein mankementje  bij de huisarts. Nu hadden we, toevallig, allebei dezelfde pijn, ongeveer toch en ook in dezelfde periode. In de nek, uitstralend naar schouder en arm. Een continue pijn die door hoofdbewegingen verergerde en ook hoofdpijn veroorzaakte. Nu had ik al een afspraak vastliggen voor een termocoagulatie (het door radiofrequentie en warmte,  verbranden van zenuwuiteinden die dan de pijn niet meer doorgeven). Maar, de chirurg die de behandeling zou uitvoeren, vroeg mij eerst een MRI te maken, om zekerheid te hebben over de exacte plaats en ook de evolutie. Ik had immers ruim een jaar geleden deze behandeling al ondergaan, met een goed resultaat, dus minder pijn,  gedurende minstens 10 maanden. Geen probleem, MRI kon nog in diezelfde week. Maar, daar kwam een andere aap uit de mouw en gingen de poppen aan ’t dansen. Het was niet énkel artrose, die met zo’n termocoagulatie weer voor een klein jaartje zou opgelost zijn. Deze keer was de evolutie snel gegaan. Er had zich een vernauwing van het zenuwkanaal voorgedaan en  twee halswervel hernia’s gevormd, een redelijk grote en een kleinere. Ik wist dus na die MRI onmiddellijk waar ik aan toe was: een operatie, geen andere oplossing mogelijk. Dit hele verhaal speelde zich af gedurende oktober/begin november.  We beslisten om met de operatie te wachten tot januari omdat het probleem niet levensbedreigend was, wel pijnlijk. Maar zo konden we nog 2 maanden genieten van het prachtige weer in Portugal en ook daar de eindejaarsfeesten vieren.

Mijn “gezonde zusje” slikt sinds ons hele verhaal begon, nog steeds zware medicijnen. De enige die aan dit soort pijn helpen zijn eigenlijk antidepressiva. Ze is panisch om een MRI te laten maken en dus weet ze nog steeds niet welk de exacte oorzaak van háár nekpijn is. Die kan uiteraard door iets anders veroorzaakt worden dan bij mij. Nu had ze in Nederland een “open MRI” gevonden en al snel een afspraak kunnen regelen. Maar ook die afspraak heeft ze op het laatste moment afgezegd, uit schrik. Waarschijnlijk niet zo erg de schrik voor dit onderzoek, maar de schrik voor het resultaat ? Er moest maar eens gezegd worden dat de enige oplossing een operatie is. Daar heeft ze dus een nóg  grotere angst voor. Om te beginnen al is ze uiterst bevreesd voor de anesthesie, die heeft ze ook nog nooit gehad….

Intussen ben ik vorige week al geopereerd, is alles prima verlopen en ben ik na 3 dagen hospitalisatie alweer thuis en goed herstellende. Ik krijg zachte massage en moet natuurlijk nog rusten en voorzichtig zijn met bruuske of ruwe hoofdbewegingen. Alles is gelopen als een fluitje van een cent, te beginnen met de MRI, de operatie, de hospitalisatie, enfin, het hele verhaal was “a piece of cake”.

Toen ik mijn huisarts vertelde dat ik weer voor een operatie stond en welk de reden was, keek  ze opgelucht en zei: “Gelukkig is het iets anders en geen progressie van de GIST. “ Als GIST’er hebben we al zoveel meegemaakt dat een nekoperatie met een dubbele hernia en een stenose, een peulschilletje is. Alles is zo relatief, en dat relativeren is een voordeel dat wij door onze ziekte vanzelf leren, want ja, je kan het leren.  Er bestaat geen knopje voor, dat je kan aan of uit zetten, maar wel alles met een positivisme bekijken en proberen de dingen in de juiste proportie zien. En dan de dingen loslaten waar we toch geen invloed op hebben.

Ik was blij met mijn nekoperatie, mijn zusje huivert al, enkel bij de gedachte aan het vooronderzoek !

Worry gives small things a big shadow

One comment on “Relativeren
  1. Rene says:

    Het volgende schreef ik zo’n 1,5 jaar in een blog en is nog steeds onverkort waar:
    Een mens lijdt dikwijls ‘t meest
    Door ‘t lijden dat hij vreest
    Doch dat nooit op komt dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft.
    Relativeren en (toch maar) op het oordeel van de artsen vertrouwen. Inderdaad, wij doen het, moeten eigenlijk ook wel. Nu je zuster nog…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

one × 1 =