Tante Corrie

AuntIk had haar enkele jaren geleden wel even gezien bij de begrafenis van mijn vader, maar niet echt gesproken. Het is de jongste zuster van mijn vader en daarmee formeel gezien een tante, maar wel een die ik nooit als tante had beschouwd, omdat het onderlinge leeftijdsverschil niet echt groot is. En ja, telefonisch hebben we zo af en toe nog wel contact, maar de laatste keer dat we elkaar werkelijk spraken was toch al gauw zo’n 30 jaar geleden. Dat kan gebeuren, zelfs in een relatief klein land als Nederland, als jij in het zuiden woont en zij in het noorden.

Ze wilde ons echter wel weer eens in levende lijve zien. En driemaal is in dit geval scheepsrecht, want de eerste twee bezoekpogingen waren niet gelukt. De eerste keer omdat de trein waarmee ze naar ons toekwam halverwege het land toch maar besloot om niet meer verder te rijden. Vanwege wat sneeuw op de rails (hoe komt eigenlijk dat treinen in Canada, Scandinavië of Zwitserland dergelijke problemen niet kennen?). En de tweede keer omdat ze bij het afdalen van een trap was vergeten dat er nog een extra trede kwam en ze als gevolg van de daaropvolgende valpartij haar sleutelbeen brak. Maar gisteren stond ze dan bij ons voor de deur. Arm in een mitella, en vergezeld van haar dochter als privé chauffeur.
Eén bonk energie en ongebreideld optimisme. Anders kan ik haar niet omschrijven. Nadat ze belangstellend mijn verhaal over de GIST tumoren had gehoord, benadrukte ze direct het belang om de wereld wel positief te blijven bekijken. Zie vooral het goede in de wereld, problemen zijn er om opgelost te worden en blijf vooral in jezelf geloven. Het werd met verve gebracht en ik kon er eigenlijk alleen maar mee instemmen.

Kijk, zei ze, je komt net als ik uit een geslacht dat altijd probeert de positieve kant van de zaak in te zien. En ook bereid is om daar, als het nodig is, voor te vechten. Die kwaliteit hoef je niet te zoeken of te ontwikkelen, dat zit al in je genen. In je DNA. Inderdaad, hetzelfde DNA dat nu een afwijking vertoont die er voor zorgt dat ik GIST tumoren heb.
Terwijl ze praat zit haar dochter naast haar instemmend mee te knikken. En, hoe gek het misschien ook klinkt, je voelt gelijk de positieve energie door je lichaam stromen. Natuurlijk we gaan er gewoon voor!
Als ze weer weg is, op terugreis naar het verre noorden, merk ik ineens op dat ik me nauwelijks extra vermoeid voel. Terwijl dat anders na een lang en intensief gesprek wel altijd het geval is. Ongetwijfeld komt dat door het tante-effect. Een effect dat mijn DNA er nog eens aan heeft herinnerd dat er altijd hoop is. En mij de kracht geeft om daar naar te blijven zoeken.

2 comments on “Tante Corrie
  1. John en Miranda says:

    Hoi, wat heerlijk dat je een tante Corrie hebt, van zulke mensen krijg je alleen maar energie! Probeer je vooral te omringen met mensen van wie je ( jullie) energie krijgt… niet van die slurpers, daar heb je nooit wat aan!
    Wederom weer een mooi geschreven stuk, af en toe lees ik ze weer terug. Fijn dat je een uitlaat klep hebt gevonden.
    Groet Miranda

  2. Rene says:

    Klopt Miranda, en het leuke was dat deze energiestoot ook nog gewoon werd thuisbezorgd

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

18 − thirteen =