Toeschouwers

crowdBij de operatie in november waarbij twee tumoren werden weggehaald, viel direct op dat een GIST tumor blijkbaar toch wel iets zeldzaams is. Nu is dat niet een prestatie waar je zelf erg trots op bent. Allereerst omdat je er nooit om hebt gevraagd, je krijgt het gewoon. Maar als je dan toch iets aparts moet hebben, dan toch liever geen dodelijke ziekte. Zelf zat ik wat dat betreft, mocht ik dan toch iets mogen wensen, meer te denken aan de hoofdprijs in de loterij of zo.

Echter bij de voorgesprekken werd al direct duidelijk gemaakt dat niet iedere chirurg zich aan mij mocht vergrijpen. Zelfs in een gespecialiseerd Academisch ziekenhuis als het Radboud UMC waren er maar enkele chirurgen die deze ingreep mochten verrichten. In gedachten ga je dan direct terug naar die eerste tumor die destijds door een enthousiaste arts was verwijderd en waarbij hij de tumor had beschadigd. Klaarblijkelijk kreeg ik nu, zelfs zonder dat ik daar zelf om hoefde te vragen, wel een meer ervaren iemand. En dat was, gelet op het verleden, bij voorbaat al een hele geruststelling.

Vlak voor de operatie krijg je nog een intake gesprek waarbij in dit geval een arts in opleiding de vragen doornam. Dat gaat heel gemoedelijk, vooral omdat ik voor de rest weinig mankeerde. Maar deze jonge arts vertelde wel dat zij hierdoor ook bij de operatie zelf aanwezig mocht zijn. Net als ik dus, alleen zij als toeschouwer en ik als lijdend voorwerp.
Je staat er op dat moment niet echt bij stil en eerlijk gezegd vond ik het ook wel een leuk idee. Ik had een toeschouwer. Iemand die het medisch team kon aanmoedigen en uiteraard in luid gejuich zou opveren op het moment dat de tumoren waren verwijderd.
Na de operatie echter veranderde dat beeld langzamerhand. Zo’n beetje elke arts die langskwam of naderhand sprak bleek namelijk ook bij de operatie aanwezig te zijn geweest.

Prompt ging mijn fantasie weer met me op de loop. Stel je eens voor. Een team van zorgvuldig geselecteerde chirurgen en operatieassistenten is bezig om mijn tumoren te verwijderen. En ondertussen staat daar omheen een menigte van belangstellenden die alles nauwlettend probeert te volgen. Zouden ze daarbij dan ook gewapend zijn met spandoeken, vlaggen en de prestaties luidkeels aanmoedigen? Geen idee, en bescheidenheid is dan wel een deugd, maar kom op zeg, in dit geval ga ik er gewoon vanuit. Ik was het middelpunt. Misschien niet op de manier waarop ik het me had gewenst, maar het is ook maar fantasie. Bovendien moet ik positieve gedachten koesteren en daar is dit dus een onderdeel van.

Daar bleef het overigens nog niet bij. Vrijwel iedere arts die ik vervolgens sprak – en dat waren er heel wat – gaf aan dat het genezingsproces en mijn huidige lichamelijke toestand uitgebreid in een medisch team werd besproken. Ik kon zelf van vrijwel geen arts de naam onthouden, maar zij kenden mij allemaal. Letterlijk van binnen en van buiten. Het bevestigde nogmaals dat een GIST tumor blijkbaar toch wel iets speciaals is. En daarmee geldt dat voor een heel klein beetje dus ook voor mij.
En om dat nog eens te onderstrepen ontving ik een berichtje van een andere GIST patiënt die aangaf dat wij met al onze probleempjes toch eigenlijk wel heel bijzonder zijn. Ik kan er alleen maar mee instemmen…

2 comments on “Toeschouwers
  1. Bert Smolders says:

    En bijzonder ben je inderdaad René. Het was vanmorgen weer een genoegen onder een kop koffie te genieten van je bevlogenheid als het gaat over veiligheidsprocedures e.d. Neem de tijd om grijs te worden!

  2. Rene says:

    Doen we, professor Dumbledore!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

13 − twelve =