Tot ziens?

Deze blog was voor mij in de afgelopen jaren een uitlaatklep waar ik veel aan heb gehad en door veel anderen ook gewaardeerd werd. Maar ik kan het nu niet meer opbrengen. Waarom? De reden ligt diep en komt voort uit omstandigheden in onze persoonlijk leefsfeer. Maar omdat ik niet onaangekondigd wil stoppen, zal ik proberen om het toe te lichten.

Wij, Marian en ik, hebben in het verleden regelmatig mensen geholpen die in de problemen zaten. Vaak kennissen die onverwacht in moeilijkheden kwamen. Zakelijk, zoals bij een sauna eigenaar die als gevolg van onredelijk handelen van de overheid zijn bedrijf was kwijtgeraakt. Of persoonlijk bij personen die plotseling hun woonruimte hadden verloren of slachtoffer waren van huiselijk geweld of omdat ze zonder werk en inkomen zaten. Zoiets doe je gewoon, omdat je van mening bent dat het zo hoort. Een meestal wordt dat door die persoon ook op prijs gesteld. Hoewel het ook wel situaties heeft opgeleverd waarbij die persoon, na achteraf bleek, alleen maar van jou wilde profiteren. Waardoor je uiteindelijk, ondanks al je goede bedoelingen, met de brokken blijft zitten.

Misschien naïef maar wij gingen er vanuit dat “wie goed doet, goed ontmoet”. En zelfs de nare ervaringen hebben ons er nooit van weerhouden om toch weer opnieuw iemand te gaan helpen.
Ook niet als je iemand daarbij voor een periode van 10 jaar aan je moet verbinden. Hetgeen uiteindelijk zelfs inhield dat we, met name in de periode nadat ik GIST kreeg, grote financiële offers moesten brengen. We noodgedwongen persoonlijke bezittingen moesten verkopen om aan een inkomen te komen. Zakelijk gezien was het ook niet verstandig, maar persoonlijke overwegingen gingen bij ons voor. Met resultaat, want uiteindelijk leidde het er toe dat de persoon elders toch nog goed terecht kwam.

Het was in diezelfde periode dat ons iets werd verteld waardoor ik, voor zover ik me kan herinneren, voor het eerst in mijn volwassen leven in het bijzijn van anderen heb gehuild. Voor de goede orde, het waren tranen van blijdschap, maar dat geeft gelijk aan hoe belangrijk die mededeling voor mij, en ook voor Marian, was.

We hoopten dat we daarmee eindelijk een keerpunt hadden bereikt van alle tegenslag over de afgelopen jaren. Erger kon het toch niet worden? Alleen nog maar beter. Dachten we…

Het is daarom verbijsterend als je op een gegeven moment (nadat ik zelf maar eens navraag deed) via een mailberichtje te horen krijgt dat dezelfde persoon aangeeft er problemen mee te hebben om het zakelijke en het persoonlijk van elkaar te scheiden. Die achteraf 10 jaar ondersteuning blijkbaar vanzelfsprekend beschouwd, maar het nodig vindt om ons er op te attenderen dat we nog wel meer verplichtingen hebben.
Alsmede dat we daarom werden gestraft, omdat we de “fout” hadden begaan om eindelijk eens aan onszelf te gaan denken. En dat daarom, zonder bericht, zonder discussie, juist datgene waar wij zo ontzettend blij om waren bij ons weg werd gehouden. Een mededeling, nota bene midden in de periode dat er een terugval was in mijn ziekte en we tevens geconfronteerd werden met vervelende financiële problemen. Dat wisten ze, maar interesseerde ze blijkbaar niet echt.

Wat dit alles betekent? In elk geval dat Marian en ik nu, eens te meer, op ons zelf zijn aangewezen. Maar daarnaast dat wij zwaar teleurgesteld, verdrietig en kwaad zijn. Maar het doet ons bovenal – nu al gedurende een half jaar – heel veel pijn. Zowel emotioneel als lichamelijk. Want ook voor het verloop van mijn ziekte is dit absoluut niet gunstig.
Misschien hadden we na al die tijd wel iets terugverwacht, maar niet dit. Zeker niet dit!

Hoe het nu verder moet? Zoals gezegd, Marian en ik gaan vanzelfsprekend door. Samen, zoals we dat altijd hebben gedaan en voor zolang als dat mogelijk is. En we zullen moeten leren omgaan met deze teleurstelling, verdriet, kwaadheid en pijn. Maar dat houdt dus ook in dat ik absoluut niet langer in de stemming ben om nog langer mijn gedachten en ervaringen in deze blog te verwoorden.
Mijn oprechte excuses daarvoor, want als je nu wilt weten hoe het met mij, ons, gaat, dan moet je dus bellen (+31(0)6-51251435), of mailen (rstender@gmail.com) of je komt gewoon langs. Want dat stellen we, nu nog meer dan ooit, nog steeds bijzonder op prijs. En ja, dat geldt nog steeds voor iedereen…

2 comments on “Tot ziens?
  1. Leentje says:

    Heel droevig, ik heb hier geen woorden voor ! Wat ‘mensen’, ‘mensen’ kunnen aandoen, intriest en zo jammer dat door zoveel onbegrip deze blog zal stoppen…
    Ik denk aan jullie.

  2. Marianne de Boet says:

    Lieverds,
    Dit is te erg voor woorden!
    Wat onmenselijk! Hoop dat jullie kracht naar kruis krijgen om dit te kunnen dragen.
    Het zal beslist niet meevallen.
    Ik kan niets anders doen dan voor jullie te bidden , dat je gezondheid niet verder achter uit gaat , maar liever stapje voor stapje vooruit! En ja , het zakelijk gebeuren…. hoop dat degene zo’n wroeging krijgt dat hij /zij jullie voorthelpt dan verder de grond intrapt. Dikke knuffel voor jullie beiden!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

nineteen + five =