Tussen hoop en vrees

HondenHet was gisteren de eerste echte lentedag dit jaar. Met een temperatuur van zo’n 16 °C en volop zon ideaal weer om naar buiten te gaan. En het kwam daarom goed uit dat voor bezitters van Belgische herdershonden een wandeling was georganiseerd in het recreatiegebied de Loonse en Drunense Duinen, vlak in de buurt.

Het was daarbij wel heel toevallig dat toen deze wandeling vorig jaar werd gehouden het voor mij gelijk de laatste keer bleek te zijn geweest dat ik in staat was om aan zo’n activiteit deel te nemen. Nadien waren de bijwerkingen van de medicijnen van dien aard dat ik daar gewoonweg niet meer toe in staat was. De vermoeidheid en energieverlies vormden een te grote belemmering. Maar deze effecten waren de laatste tijd met het nieuwe medicijn duidelijk in kracht afgenomen. Ik had nu duidelijk steeds meer energie. En daarom besloten we om het maar weer eens te gaan proberen.

De fotocamera was opgeladen, de honden in de auto geladen en na 45 minuten waren we al op de plaats van bestemming. Het zou, zo werd vooraf verteld, een wandeling zijn van ongeveer 1 uur. En de omstandigheden waren werkelijk uitstekend. De zon scheen, en zowel de mensen als de honden mensen konden het prima met elkaar vinden. Ook deze laatsten konden vrijwel de hele tocht rond loslopen, zodat je je echt kon ontspannen (een groot voordeel van herdershonden is namelijk dat ze jou wel in de gaten houden).

Het was echter niet alleen voor de honden een onvergetelijke uitstap. Ook voor ons. Gewoon weer even zorgeloos wandelen en praten met vrienden. En ook een paar nieuwe vrienden maken. Voor mij was werkelijk een enorme stap vooruit. Na terugkomst bij de auto bleek dat we uiteindelijk bijna 2 uur achter elkaar hadden gewandeld. Onvoorstelbaar, 2 uur lopen en ik stond nog steeds overeind. Dat was dus al een jaar niet meer mogelijk geweest. Op de weg terug realiseerde ik me dat ik langzamerhand weer ga functioneren. En daarmee krijg ik ook weer hoop op een wat normaler leven. Zodra ik thuis ben deel ik meteen de door mij gemaakte foto’s op Facebook met de anderen deelnemers. Whow, ik begin weer te leven!

‘s-Avonds kruip ik moe maar voldaan mijn bed in. En wordt me er direct van bewust dat de vage pijn die ik de gedurende de dag in mijn buik begon te voelen, langzamerhand toch wel in hevigheid is toegenomen. Het doet nu echt pijn en onmiddellijk slaat de angst toe. Alles wat in je de buik niet goed voelt wordt namelijk onmiddellijk en onwillekeurig in verband gebracht met een tumor. En dat niet alleen, maar dat zou tevens inhouden dat de nieuwe medicijnen ook niet meer werken.

Ik moet mijzelf tot orde roepen. Doe gewoon! Een tumor groeit echt niet in een middag. Eerst maar eens rustig de dag van morgen afwachten en kijken hoe ik me dan voel. En de volgende ochtend blijkt de pijn inderdaad te zijn verdwenen. Mogelijk zijn bij deze voor mij zeer ongewone en langdurige lichamelijk inspanning wat organen inwendig iets verschoven of zo. Maar zit alles nu weer goed op zijn plaats. Relax, het was paniek om niets.
Maar toch, blijkbaar is er maar een dunne scheidingslijn tussen hoop en vrees…

3 comments on “Tussen hoop en vrees
  1. Greet says:

    Pieken en dalen…….een mens heeft ze beide. De een wat meer dan de andere en er ziin mensen die ze intensief beleven. Ik denk dat jij zo iemand bent. Heerlijk dat je zo’n fijne dag hebt beleefd maar later is de schrik groot. Inderdaad een dunne scheidslijn en dat is ook intensief om mee te maken. Ik hoop dat de pieken er vele malen meer zullen zijn dan de dalen maar dat kan niet want zonder dal geen piek en andersom. Dan maar een stabiele hoge lijn van beleven in de meest gunstige zin . Dikke kus voor jou en Marian. XX

  2. Rene says:

    Dank je Greet. Wij gaan daarom ook voor de héle kleine dalen en de hoge pieken. En een dikke knuffel terug van ons!

  3. Nataschja says:

    Heerlijk genieten van een mooie dag met nog mooiere Belgjes en wij hebben ook genoten van jullie gezelschap .Ik was al eens op je blog geweest en er stil van(gebeurd niet gauw 😉 ) Het gisteren er over gehad genieten van elke dag en kijken wat kan
    die dag .Heel veel sterkte voor jullie en een dikke knuff uit Dronten .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × 5 =