Vermoeidheid

VermoeidheidEen van de hevigste bijwerkingen die ik had was zonder twijfel vermoeidheid. Niet te verwarren met energieverlies, maar simpelweg de noodzaak om snel naar bed te gaan.

Deze vermoeidheid bleef bestaan totdat ik in november 2014 opnieuw geopereerd moest worden om twee tumoren te laten verwijderen. Als gevolg van complicaties na deze operatie, kon ik een aantal dagen geen Glivec innemen. Maar na een operatie in een ziekenhuis slaap je sowieso veel, zodat op dat moment voor mij nog niet veel was veranderd.
Toen ik na 8 dagen echter weer naar huis mocht, bleek opmerkelijk genoeg dat de vermoeidheid eensklaps was verdwenen. Ik had weliswaar nog steeds te kampen met energieverlies, maar de behoefte (en noodzaak) om ‘s-middags naar bed te gaan was compleet verdwenen.

Een merkwaardig gevoel. Je vertrouwt je lichaam niet meer, zeker omdat je weet wat het medicijn kan bewerkstelligen. Dus je wacht af. Want het zal natuurlijk wel weer terugkomen. Een week. Een maand. Twee maanden. En langzamerhand besef je dat je van deze bijwerking verlost bent. Vreemd. Het voelde als een overwinning.
Alleen moest ik kort daarop noodgedwongen overstappen op Sutent. Een nieuw medicijn, met zonder twijfel ook nieuwe bijwerkingen. Maar opmerkelijk genoeg viel dat mee. Er was geen sprake van een terugval en langzamerhand voelde ik juist steeds meer energie terugkomen.

De eerste test daarvoor was een week geleden de wandeling met de honden door een natuurgebied. Een test die redelijk goed geslaagd was. Ik was weliswaar moe, maar wel in staat geweest om 2 uur te wandelen. En dat geeft de burger moed.
Toen Michael mij vroeg of ik misschien mee wilde toen hij een overleg had in het Zuiderzeemuseum te Enkhuizen, stemde ik dan ook direct in. Als je twee uur kunt lopen, dan moet een ritje van twee uur ook geen probleem zijn. En aangezien het ook nog eens mooi voorjaarsweer was, was het werkelijk een genoegen om daar in dat openluchtmuseum rond te kunnen wandelen. Het museum was nog niet voor bezoekers geopend en wij hadden daar vrijwel het rijk alleen. Dat kon evenmin veel energie vragen.

De heenreis ging voorspoedig. En even kijken naar een nieuw soort zwemplas is ook geen al te ingewikkelde opgave. Michael was er namelijk al eerder geweest, dus ik wist ongeveer wel wat ik kon verwachten. Met een beetje mazzel, zo had ik bedacht, waren we vroeg in de middag wel weer thuis.

Het pakte, uiteraard, even anders uit. We constateerden een probleem dat tot dan toe door iedereen nog over het hoofd was gezien. Misschien begrijpelijk, want goede deskundigen op zwemwatergebied zijn er niet zoveel. En het zal dan ook wel niet laatste keer zijn dat zoiets gebeurt. Maar het betekende wel dat men direct moest gaan handelen. En daarvoor was het noodzakelijk dat we “iets” langer bleven. Kortom, om 6 uur werd ik door Michael weer thuis afgezet. Werkelijk compleet uitgeput.

Ik sta weer met beide voeten op de grond. Er is weliswaar vooruitgang, maar wat gaat het verdorie langzaam. Of wil ik misschien gewoon te veel?

2 comments on “Vermoeidheid
  1. Bert Smolders says:

    Ik heb medelijden met de tegenpartij. Als het duo Stender langs is geweest met hun ongetwijfeld scherpe opmerkingen ben je pas echt kapot. Heb je al gevraagd hoe het hen gaat in Enkhuizen? Mooi.

  2. Rene says:

    Het was een museum Bert! En in een museum maak je niks kapot. Wij zijn geen cultuurbarbaren…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

9 − two =