Wat een week

confusedAfgelopen dinsdag had ik het eerste gesprek voor een alternatieve behandeling van GIST. En zojuist kreeg ik al de bevestiging van het Radboud UMC dat morgen de endoscopie zal plaatsvinden om een biopt van een tumor te nemen (mits de anesthesist daar eerst ook toestemming voor verleent). Waarna ik, als alles goed is met Tasigna kan gaan beginnen.
Ik kijk er niet tegenop, want de bijwerkingen van Glivec worden de laatste tijd weer wat ernstiger, in de vorm van grotere vermoeidheid en misselijkheid. Of dat straks met Tasigna beter wordt weet ik natuurlijk niet, maar, zo sprak de optimist, we zien wel wat de toekomst brengt.

En daarnaast waren natuurlijk de Amerikanen volop in het nieuws. Laat me heel duidelijk zijn, ik heb absoluut niets tegen Amerika. Dank zij hun zijn wij in de tweede wereldoorlog bevrijd en dat heeft vele Amerikaanse levens gekost. Iets waar we nog steeds heel dankbaar voor moeten zijn. Al zijn ze, uit Europees oogpunt bekeken, soms wel een beetje anders.

Om een voorbeeld te noemen, hun reactie op scheldwoorden. Met name het woord fuck. Hier in Nederland overleed deze week een comédienne die een aantal jaren terug de gevleugelde kreet “fuck a duck” introduceerde. Niemand die daar enige aanstoot aan nam en je hoorde het werkelijk overal. Ook op de televisie.
In Amerika is dat dus ondenkbaar. Iedere keer dat het gebruikt wordt hoor je een pieptoon. Een uitgelezen mogelijkheid om de aandacht van kijkers vast te houden. Fuck = pieptoon = “hé, hij/zij zegt fuck”. Iedereen gelijk weer bij de les. Dat gebeurt bovendien heel grondig. Toen ze er achter kwamen dat een pieptoon niet werkte voor mensen met een gehoorstoornis die aan het liplezen waren, werd een vage plek over de lippen geprojecteerd. Zodat ook zij nu absoluut zeker weten dat het “F-woord” is uitgesproken. Blijkbaar hebben ze daar behoefte aan.

Maar verder, geen kwaad woord. Amerika is een beetje als de die grote sterke kerel in de buurt die altijd klaar staat om te helpen, om op te komen voor de zwakkeren en misdeelden. Soms misschien een beetje onbeholpen of iets te enthousiast, maar wel met het hart op de goede plaats. Uiteindelijk mag je gewoon blij zijn dat Amerika zich zo opstelt. En dan moet je maar accepteren dat je ze niet altijd begrijpt.
Hetgeen niet wegneemt dat de verbazing toch wel groot is, als hun nieuwe president tijdens de inauguratie verkondigd dat ze een nieuwe koers gaan varen. “We gaan vanaf heden eerst aan onszelf denken en dan pas aan anderen”. Ik begreep zelfs dat God dat zelf zo heeft gewild. Hoe ze van dat laatste bericht hebben gekregen is mij niet duidelijk geworden, maar het komt er uiteindelijk op neer dat die grote sterke kerel eigenlijk erg ziek is. En daarmee hulpbehoevend en zelfs een beetje angstig voor anderen. En tijd nodig heeft om te herstellen. Vooral omdat Amerika, zo begrijp ik, er eigenlijk erger aan toe is dan welk ander land dan ook.

Als de situatie werkelijk zo ernstig is, dan mag dat natuurlijk. En als GIST patiënt kan ik daarin goed meevoelen. Maar wat ik als simpele Europeaan, die zelf kan terugvallen op een goede zorgverzekering, dan weer niet begrijp, is dat een van de eerste maatregelen van deze nieuwe president is om de zorgverzekering in Amerika terug te draaien. Zonder dat er, althans voor zover ik weet, al een goed alternatief voor handen is. Ik hou dus mijn hart vast voor al die Amerikaanse mede GIST patiënten. Ik hoop van harte dat zij net zo optimistisch naar hun toekomst kunnen blijven kijken als ik.

En, last but not least, vandaag is Marian jarig. Mijn vriendin en tevens persoonlijke en eigen zorgverlener. Die zich (want dat mag hier) geen fuck aantrekt van mijn persoonlijke nukken en grillen en altijd weer klaar staat om me te steunen.
Dank je schat, nog vele jaren en ik hoop dat we die nog lang samen kunnen doorbrengen.

P.S. En dan krijg je aan het eind van de dag alsnog een telefoontje van de oncologist met het nieuws dat de endoscopie moet worden uitgesteld, omdat nog niet alle partijen toestemming hebben gegeven. We wachten dus maar weer wat langer… 🙁

One comment on “Wat een week
  1. Leentje says:

    Wel een dagje te laat maar toch nog gefeliciteerd met Marjan’s verjaardag, zowel voor jou als voor haar natuurlijk. En nog heel veel verjaardagen gewenst die je samen met je eigen zorgverlener mag vieren.
    XXX verjaardagskusjes voor Marjan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

nine + 5 =