Het wordt nooit routine

onbekendDat was wel even schrikken toen vorige week woensdagochtend bleek dat er bloed in mijn ontlasting zat. Direct het Radboud gebeld en 1,5 uur later konden we daar al terecht. Gelukkig bleek het loos alarm, een aambei die was opengegaan. Daar heb ik soms last van, maar na de fisteloperatie neem je natuurlijk geen enkel risico. We gingen opgelucht weer naar huis.

Vrijdag moesten we in alle vroegte wederom richting Nijmegen, maar deze keer voor de CT scan. Een route die we ondertussen al zo vaak hebben gereden dat Marian stelde dat ze die ondertussen wel met de ogen dicht kon afleggen. Opmerkelijk, zeker voor iemand die geen richtingsgevoel heeft, maar ik geloofde haar direct. Uiteraard. Maar heb er toch maar op aangedrongen om zekerheidshalve de ogen open te houden. Je zal anders net zien dat er juist op zo’n moment een spookrijder op jouw weghelft zit. En dat zie dan natuurlijk niet aankomen. Geen onnodig risico nemen, zo’n scan geeft al genoeg onzekerheid.

Deze keer echter ook om nog een geheel andere reden. Ik “krijg” namelijk een nieuwe oncoloog. Met de vorige hadden we in de loop der tijd een hele goede, persoonlijke band opgebouwd. Dat is achteraf gezien toch wel opmerkelijk. Ga maar na, zij was in 2013 degene die ons in het eerste gesprek al moest vertellen dat ik kanker had. En bovendien dat het terminaal was. Zij was tevens degene die mij moest mededelen dat de toegepaste diagnostiek – echo’s en röntgenfoto’s – in het streekziekenhuis niet juist was geweest. Omdat GIST tumoren vooral bij een CT scan (of PET scan) goed in beeld komen. Hetgeen ook bleek omdat het streekziekenhuis slechts een kleine afwijking had geconstateerd (waarschijnlijk een vochtophoping, zeiden ze), terwijl het in werkelijkheid meerdere tumoren betrof die elk een omvang hadden van zo’n 70-100 mm. En om dat eerste gesprek af te sluiten had ze ten slotte nog het onthutsende bericht dat als ik direct, na de eerste operatie in 2010, Glivec als medicijn had gekregen mijn overlevingskansen waarschijnlijk een stuk beter waren geweest.

Kortom, de ene vervelende mededeling na de andere. Die overigens allemaal heel direct en zonder omhaal gebracht werden. Je zou zeggen, dat is geen optimale kennismaking. Maar dat viel reuze mee. Ze was gelukkig ook altijd bereid om meer informatie te verschaffen, mijn domme vragen te beantwoorden en bovenal heel meelevend. Niet alleen geïnteresseerd in mijn lichamelijke gesteldheid maar ook de persoonlijke omstandigheden.
Het zal niemand verbazen dat mijn oorspronkelijke, en misschien zelfs wat naïeve, vertrouwen in de medische wereld toch wel een behoorlijk deuk had opgelopen. Deze heeft, nog steeds, plaats gemaakt voor een gezonde argwaan tegen artsen in het algemeen. Maar deze oncoloog werd snel een vertrouwensarts. Die de afgelopen 2,5 jaar vaker de boodschapper moest zijn van een nieuwe tegenslag, maar gelukkig ook van positieve resultaten.

Ze moest nu, in het kader van haar opleiding, voor drie jaar naar een ander ziekenhuis. En dat betekent derhalve een andere oncoloog. Waarmee je wel weer opnieuw zo’n vertrouwensband moet zien op te bouwen. Vrijdag is de eerste ontmoeting en mag zij de uitslag van de laatste CT scan vertellen.
Ik ben zeer benieuwd, en deze keer dus nog meer dan normaal.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × 5 =